Categorie archief: Uncategorized

mensje

Al zolang ik me kan herinneren noemen mijn zus en ik onze moeder mensje.  Tot pakweg een jaar of tien geleden was ze wat je noemt een flink mensje. Bijdehand, actief, slim. Op 5 oktober 2002 kreeg ze een beroerte. Ik weet de datum nog zo goed omdat de dag erna prins Claus begraven werd. De weken erna veel onderzoeken. Ja het was een beroerte en er was schade zichtbaar op de foto’s. Maar ma voelde zich goed al heeft ze wel een tijd een scheve mond gehad. Ondertussen ging mijn vader’s gezondheid achteruit. Hij leed niet in stilte en ma zorgde voor hem zoals ze dat al jaren deed. Het laatste jaar was zwaar. Pa was incontinent..vaak onredelijk, had hulp nodig. Ma droeg het mopperend. Toen kreeg pa een  tia en of beroerte onder het autorijden…2 dagen later kwam hij in het ziekenhuis terecht en een dag of tien later overleed hij aan een hartstilstand. Mensje bleef alleen achter. Op vakantie in Zeeland die zomer van 2004 gebeurde er iets vreemds. Ma wilde uit lunchen alleen maar pannenkoeken eten. Ik raakte een beetje geirriteerd. Vond het raar..het waren de eerste tekenen.

De eerste jaren daarna waren toch nog redelijk goed. Ik ben veel met haar op stap geweest. Mijn zus ook. Toch begon ze vergeetachtig te worden. Ze ging ook rare dingen doen zoals toch wel belangrijke papieren verstoppen enzo….2006 naar de geheugenpoli…en ja het was Alzheimer. Ik vraag me af of die diagnose ooit tot haar doorgedrongen is. Ze heeft het nooit laten merken…ze merkte wel dat ze een beetje dingen begon te vergeten. Ze is 1x 3 uur aan het fietsen geweest omdat ze bij het vaste rondje voor 1x rechts ging in plaats van links…of ze ging ’s morgens fietsen, was dat dan ’s middags weer vergeten en ging nog een keer. Toen heb ik de fietssleutels laten ‘verdwijnen’.  Ze ging blijmoedig aan de wandel…op het laatst wandelde ik mee want echt gerust was ik er allang niet meer op. Mijn huis moest gerenoveerd worden, ik trok bij ma in. Ze kreeg inmiddels huishoudelijke hulp. Later ook douchehulp al ging dat vaker niet dan wel goed…. Over wat het betekent om met een dementerende samen te wonen wijd ik nog wel eens uit in een volgend blog. Ma was nu in het stadium van hardop haar pincode zeggen op plekken waar je dat niet moet doen. Ze liet boeren en winden en gaf keihard en meedogenloos commentaar op wat ze zag ( wat een dikke vent he, dat soort dingen) Ze bleef er wel altijd engelachtig bij glimlachen. We gingen een weekendje weg naar Heerhugowaard. We waren 2 dagen dag en nacht bij elkaar. Zus belt een half uur na thuiskomst. Nee hoor zegt ma braaf, we zijn echt nergens naartoe geweest hoor….telefoongesprekken worden steeds korter…want ma snapt het allemaal niet meer zo. Inmiddels wordt het duidelijk dat het zelfs met 3 dagen dagopvang bijna niet meer te doen is om haar thuis te houden. Ze krijgt een aardige man ( of vrouw) van de Lotto aan de lijn….zo aardig…ja hoor een abonnement van ik geloof wel 50 euro per week…..Ik kom thuis en er zitten 2 jehovagetuigen… Ik kook spaghetti en ma verstopt de volle pan en ik vind hem pas veel te laat….. Ze wordt een beetje een gevaar voor zichzelf…. Ze staat op de wachtlijst voor tehuizen bij zus in de buurt….in november 2010 krijgen we een oproep…We besluiten nog even te wachten…het is niet in de goede plaats en ik denk stoer het nog wel even vol te houden. Kerst 2010 is vreselijk. Ma en ik ruzieën over kerstversiering en ik zie het echt niet meer zitten. Ik besluit er even een weekendje alleen tussen uit te gaan in februari 2011 en op de vrijdag dat ik wegga belt zus…ze kan terecht in de Geerhof in Chaam….

Ik ga toch dat weekendje weg….ik twijfel me gek….moeten we dit wel doen. Ik neem de week erop vrij. Ik maak veel ritjes met mensje. Naar alle bekende plekjes. Ik ga mee naar vaste spelletjesavond bij de familie. Ik haal haar ’s woensdags voor het laatst van de dagopvang…ik trakteer wegens het feit dat ma niet meer zal komen. Mensje geniet zich suf, vind het heerlijk dat ik alle tijd voor haar heb. Donderdag gaan zij en ik richting Brabant terwijl zus en zwager deze kant op kwamen om wat van haar spulletjes alvast op te halen en in haar nieuwe kamer te zetten. Tranen met tuiten bij mij terwijl ik met haar wegrijd uit ons dorp. Mensje heeft het niet in de gaten. We doen de hele avond spelletjes met schatje dan gaat ze naar bed.. ik lig de hele nacht slapeloos naast haar, help haar 2x naar het toilet.

De volgende morgen is het zover. Rond kwart over tien stappen we in de auto, zij, zus en ik. We komen er aan en worden begroet door Corry een van de verpleegkundigen. Mensje neemt kijkje op haar kamer…herkent de spulletjes en babbelt er op los met Corry. Na een minuut of twintig vertrekken wij weer. Mensje vindt het wel een beetje vreemd maar ze accepteert het.  En dat is het dan…vanaf dat moment woont ze in een tehuis…hoe dat is voor haar en voor ons…daaraan wijd ik nog wel eens een blog. 

Advertenties